Martinus; altijd creatief en onderscheidend                                                                                   www.martinus.org

De volleybalvereniging Martinus werd in 1954 opgericht als onderdeel van de voetbalvereniging Sint Martinus. Maar pas in de jaren tachtig brak de vereniging door naar het landelijke podium, de eredivisie. Daar heeft Martinus zich zowel bij de dames als bij de heren altijd gemanifesteerd als een ambitieuze vereniging, die meer wilde zijn dan een grijze muis. Men wilde vooral onderscheidend en vernieuwend bezig zijn. Dat bleek wel toen in 1983 de belangrijkste spelers van de club overgingen tot dagelijkse trainingen in de middag en niet meer ’s avonds na het werk, zoals tot dan gebruikelijk was. Twee jaar later trok men de toen internationaal befaamde trainer Arie Selinger aan, die in 1984 met het US -vrouwenteam zilver had gewonnen op de Olympische Spelen van Los Angelos.

De komst van Selinger bleek belangrijk voor de hele Nederlandse sportwereld. Hij leerde, dat topsport bedrijven een vak, een dagtaak is, die je niet naast je gewone werk er bij kan doen. Hij leerde de Nederlanders, dat ook zij in vele sporten en met name in het volleybal de top van de wereld konden bereiken. Iets waar men toen niet in geloofde.

Het resultaat is bekend: van een onbeduidend volleyballand groeide het Nederlands heren volleybalteam uit tot een van de beste ploegen van de wereld in de jaren negentig. Dat resulteerde in zilver in 1992 en goud in 1996. En het Europees kampioenschap in 1997.
De herenploeg van Martinus zakte weg tot in de 1e divisie, maar de dames bleven een grote rol spelen. De ploeg bereikte regelmatig de laatste vier van de play offs, werd zelfs tweemaal bekerkampioen,maar net steeds geen landskampioen. Die kans deed zich in 2005 voor toen Avital Selinger, voormalig speler bij Martinus en zoon van Arie Selinger, met het plan kwam om bij Martinus een nieuwe nationaal team te starten. Hij wilde de beste speelsters in één ploeg onderbrengen, zodat die speelsters dagelijks samen op een hoog niveau konden trainen en spelen. Dat laatste via de Europacuptoernooien, zoals nu de Indesit European Champions League. Het hele programma stond in dienst van één doel: het bereiken van de Olympische Spelen van Beijing. Helaas is dat doel niet gehaald.

Maar het systeem heeft in die zin zijn nut gehad, dat de speelsters individueel beter zijn geworden en dat Martinus het publiek uit Amstelveen en omgeving soms internationale topwedstrijden kon bieden, die men normaal gesproken in Nederland zelden ziet. En die bovendien steeds op TV werden uitgezonden.
Hoe het na dit seizoen verder gaat is onbekend, maar één ding is zeker: Martinus zal altijd een bijzondere club blijven, met leden, relaties en sponsors die gemeen hebben dat zij vernieuwend, onderscheidend en creatief willen zijn.

Martinus liet dat ook bij de heren zien. Toen het door geldgebrek vorig jaar niet mogelijk bleek een eigen eredivisieteam te financieren zocht men contact met de Britse Volleybal Federatie, alwaar het Martinus-lid Harry Brokking als bondscoach was aangesteld. Martinus bood het nog in de kinderschoenen staandr Britse team onderdak aan om ervaring op te doen in de Nederlandse eredivisie. (A-league). Het experiment lijkt te slagen, want de Britten gaan ondanks hun lage klassering in de A-league wekelijks met sprongen vooruit.

 Voor meer informatie www.martinus.org

ggdfggfdfg